1.2.2.1. Η Φιλοσοφία της Ανάπτυξης

Η "ανάπτυξη" δεν είναι ούτε και πρέπει να είναι αυτοσκοπός της πολιτείας και του πολίτη. Επίσης, η ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι ένα θεωρητικό κατασκεύασμα άσχετο με την ιστορική και πολιτισμική παράδοση, την πολιτική ιδεολογία και την κοινωνικοοικονομική φιλοσοφία των πολιτικών κομμάτων και της κοινωνίας των πολιτών που την συνθέτουν και που καλούνται να την υιοθετήσουν, να εφαρμόσουν και να γευτούν τους καρπούς της. Για αυτό και ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα μπορεί να είναι άρτιο από πλευράς τεχνοκρατικής δομής και σύνθεσης, αλλά να αποτύχει στην εφαρμογή του αν δεν τυχαίνει υψηλού βαθμού αναγνώρισης και κοινωνικής αποδοχής.

Επίσης, η "ανάπτυξη" δεν μπορεί να επιδιώκεται έναντι οιουδήποτε κόστους. Ούτε πρέπει να ταυτίζεται με την απλή έννοια της οικονομικής ποσοτικής μεγέθυνσης του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος και του όγκου των επενδύσεων υλικοτεχνικής υποδομής. Η "ανάπτυξη" πρέπει να διακρίνεται για τα ποιοτικά της στοιχεία, να είναι "αειφόρος" και να επιδιώκεται στο πλαίσιο μιας αυξημένης και δικαιότερης κατανομής της ευημερίας μεταξύ των περιφερειών χωροταξικά και των πολιτών ατομικά και με σεβασμό στις παραδοσιακές αξίες και την προστασία του περιβάλλοντος. Όλα αυτά διενεργούνται στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού πολιτεύματος που εξασφαλίζει στους πολίτες ισοτιμία και ελευθερία επιλογής. Συνεπώς επιδιώκουμε μια συνολική και ολοκληρωμένη "βιώσιμη ανάπτυξη" που θα στηρίζεται σε μια προηγμένη τεχνολογία, χωρίς οικολογική καταστροφή, με στόχο και κέντρο τον άνθρωπο.

Ιστορικά, έχει αποδεχτεί ότι όπου επικρατούν έντονες ανισότητες εκεί δεν λειτουργεί αποδοτικά η αγορά (αγορά προϊόντων, εργασία και κεφαλαίων) που μπορεί να εξασφαλίζει στους πολίτες ίσες ευκαιρίες και παρόμοιες δυνατότητες για επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική αποκατάσταση και πρόοδο. Οι μεγάλες διαφορά μεταξύ κέντρου και περιφέρειας, αλλά και εντός Περιφέρειας και Νομών εμποδίζουν τη λειτουργία της αγοράς, προκαλούν αντιπαραγωγικές συγκεντρώσεις πόρων και δημιουργούν ανισότητες σε βάρος των αδυνάτων. Έτσι, περιοχές με μεγάλες δυνατότητες και συγκριτικά πλεονεκτήματα παραμένουν ανεκμετάλλευτες και άνθρωποι με φαντασία και δύναμη μένουν έξω από την παραγωγική διαδικασία και διανομή του κοινωνικού προϊόντος. Η κατάσταση αυτή οδηγεί σε ανισόρροπη και αντιπαραγωγική εκμετάλλευση των παραγωγικών πόρων (φυσικών και ανθρώπινων), σε μείωση της παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας και συνεπώς σε αύξηση του κόστους και της ανεργίας [5].