1.2.4. Τοπική Βιοτεχνία και Τέχνες

Οι βιοτεχνίες που αναπτύχθηκαν από τα μισά του 19ου αιώνα, έφθασαν στον ύψιστο βαθμό απόδοσης τους στο τέλος του 19ου αιώνα και στης αρχές του 20ου. Οι βιοτεχνίες ήταν αυτάρκεις, δεν δανείζονταν και έτσι δεν είχαν κοινωνικοοινομικές επαφές και σχέσεις με τις δυο άλλες τάξεις των ευγενών και εμποροκτηματιών.

Τον όρο "εργαστήριο" απαντάμε στα παλιά συμβόλαια των ετών από 1830-1870, όπως αναφέρεται με την έννοια του χώρου μέσα στον οποίο ασκούνταν οποιαδήποτε εργασία ή πωλούνταν διάφορα αγαθά.

Από το 1870 περίπου ο όρος εργαστήριο έπαψε να αναφέρεται σε χώρους εργασίας, οι οποίοι πια αναφέρονται ως μαγαζιά ή καταστήματα ή εμπορικά.

Στα εργαστήρια μέχρι το 1890 πωλούνται πολλά είδη μαζί: γρανέτες με προβιές, ή νωπά δέρματα ζώων, πιπέρι, αρμυρές σαρδέλες μαζί με παπουτσόπουλα, ή πρόγκες με μεταξωτές κορδέλες κ.λπ. Αυτό συνεχίσθηκε και αργότερα. Σε κουρεία πουλιόνταν μαντολάτα και ως τις μέρες μας σε ορισμένες περιπτώσεις σε ορισμένα καταστήματα πουλιόνταν γαλακτοκομικά με εκκλησιαστικά είδη, παπούτσια με μέλι κ.α. [9].