Υπό τον αστερισμό δυτικών κυριαρχιών: Ορσίνι, Ανδεγαυούς, Τόκκοι

Η Λευκάδα το 1293 δόθηκε από το Δεσπότη της Ηπείρου Νικηφόρο Α` προίκα στην κόρη του Μαρία, που πήρε των Ιωάννη Ορσίνι, γιο του Ριχάρδου Ορσίνι "Κόμητος Παλατίνου Κεφαλληνίας και Ζακύνθου", ο οποίος έκτισε τον πρώτο πυρήνα του κάστρου της Αγίας Μαύρας [2].

Εικόνα 1. Το έμβλημα των Ορσίνι [2].

Το 1331 ο έκπτωτος Δούκας των Αθηνών Βάλτερος Βρυέννιος καταλαμβάνει τη Λευκάδα και την υποτάσσει στους Ανδεγαυούς της Νεάπολης. Το 1355 ο Βρυέννιος παραχωρεί τη χωροδεσποτεία της Λευκάδος στον έμπιστο του και οικονομικό του "χορηγό" Γρατιανό Τζώρτζη από τη Βενετία, επί των ημερών του οποίου το 1357 ξεσπάει η εξέγερση των χωρικών του νησιού, η "επανάσταση της βουκέντρας"[3].

Το 1362 η Λευκάδα αποκτά νέο αφέντη το Λεονάρδο Α` τον Τόκκων, "Κόμητα Παλατίνο Κεφαλληνίας και Ζακύνθου", που έγινε πια και "Δούκας της Λευκάδος". Στους Τόκκους έμεινε η Λευκάδα ως το 1497. Ο Λεονάρδος Α` έδιωξε τον ορθόδοξο Αρχιεπίσκοπο από το νησί και ίδρυσε καθολική Επισκοπή. Όταν οι Τόκκοι με τον Κάρολο τον Α` (1381-1424) άπλωσαν την εξουσία τους και στην Ήπειρο, η Λευκάδα βρέθηκε σε θέση κεντρική μέσα στην επικράτεια τους και απόχτησε μεγαλύτερη σπουδαιότητα σαν γέφυρα από τα νησιά στην Στερεά. Ο Κάρλος ο Α`, επανασύστησε τον καταργημένο ορθόδοξο επισκοπικό θρόνο. Τελευταίος Δούκας της Λευκάδος ήταν ο Λεονάρδος Γ` ο Τόκκος (1448-1479)

Εικόνα 2. Το έμβλημα των κομήτων Τόκκων.